کافران دو دسته‌اند، گروهى درصدد دشمنى و توطئه عليه مسلمانانند که در آيات قبل فرمود: چرا شما با آنان اظهار دوستى مى‌کنيد، از آنان برائت بجوئيد که خدا براى شما کافى است. امّا يک دسته از کفّار، عليه شما اقدامى نکرده و در صدد توطئه عليه شما نيستند، اين آيه مى‌فرمايد: با آنان به نيکى رفتار کنيد و برقرارى رابطه با آنان منعى ندارد.
سياست خارجى اسلام بر اساس جذب و جلب ديگران است و اين امر از طرق زير قابل دستيابى است:
1. نيکى. «تَبَرُّوهُمْ» با آنان نيکى کنيد.
2. عدالت. «تُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ» نسبت به آنان قسط و عدالت داشته باشند.
3. مهلت تحقيق. «وَ إِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِکِينَ اسْتَجارَکَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ کَلامَ اللَّهِ» «1» اگر يکى از آنان مهلت خواست، به او مهلت بدهيد تا کلام خدا را بشنود.
4. قبول پيشنهاد صلح. «وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها» «2» اگر براى زندگى مسالمت‌آميز آغوش باز کردند، پيشنهاد صلح آنان را بپذير.
5. کمک مالى. «وَ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ» «3» سهمى از زکات براى ايجاد الفت با آنان مصرف شود.
6. ردّ امانات آنان، وفا به عهد با آنان، محترم شمردن پيمان‌هاى آنان و نيکى به والدين آنان.
بر اساس اين آيه، کفّار غير حربى که بناى جنگ با مسلمانان را ندارند و در حکومت اسلامى زندگى مى‌کنند، از حقوق و عدالت اجتماعى برخوردارند.