تفسیر نور (محسن قرائتی)
«269» يُؤْتِي الْحِکْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِکْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً کَثِيراً وَ ما يَذَّکَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ
(خداوند) حکمت و بينش را به هر کس بخواهد (وشايسته ببيند) مى‌دهد و به هرکس حکمت داده شود، همانا خيرى فراوان به او داده شده است و جز خردمندان (از اين نکته) متذکّر نمى‌گردند.