«ألباب» جمع «لُبّ» به معناى مغز است و به همه انسانها «أُولُوا الْأَلْبابِ» نمىگويند، بلکه تنها به خردمندانى مىگويند که عقل خود را بکار گيرند وراه زندگى و سعادت واقعى خود را بيابند.
حکمت را به معنى معرفت و شناختِ اسرار و آگاهى از حقايق و رسيدن به حقّ دانستهاند که خداوند به بعضى از افراد به خاطر پاکى و تقوا و تلاش عطا مىکند، تا آنان وسوسههاى شيطانى را از الهامات الهى باز شناخته و چاه را از راه و شعار را از شعور تشخيص دهند و اين خير کثير است.
در روايات مىخوانيم: حکمت، معرفت و تفقّه در دين است. حکمت، اطاعت از خدا، شناخت امام وپرهيز از گناهان کبيره است. «1»