تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ «9» و کسانى که در دارالهجره (مدينه) و ايمان، قبل از مهاجران جاى گرفتند و کسانى را که (از مکّه) به سويشان هجرت نمودند دوست مى‌دارند و در دل، نيازى به آنچه (از فيئ) به مهاجران داده شده احساس نمى‌کنند و اگرچه خود شديداً در فقر هستند ولى مهاجران را بر خود مقدّم مى‌دارند و کسانى که از بخل نفس محافظت شوند، آنان همان رستگارانند.