بعد از ستايش از مهاجران و انصار و تابعين، اين آيات، چهره منافقان و کفّار را که در کنار هم و در برابر آنان ايستاده‌اند، ترسيم مى‌کند. آرى يکى به مغفرت و آمرزش دعوت مى‌کند و يکى به لجاجت و مقاومت بر کفر و بى‌دينى.
در تفاسير مى‌خوانيم: منافقان براى يهوديان پيمان شکنى که مورد قهر پيامبر اسلام قرار
جلد 9 - صفحه 552
گرفته بودند، پيام فرستادند که شما سنگر خود را رها نکنيد که ما با شما هستيم.
با توجه به آيه «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» «1» که برادرى را تنها مخصوص اهل ايمان مى‌داند، بايد گفت: برادرى منافق با کافر، برادرى صورى و ظاهرى است. لِإِخْوانِهِمُ الَّذِينَ کَفَرُوا ...
در برادرى حقيقى، ايثار و از خود گذشتگى نمايان است، چنانکه انصار نسبت به مهاجران چنين کردند، «وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ» ولى در برادرى ظاهرى، حتى يارى ظاهرى هم نيست. «لَنَنْصُرَنَّکُمْ وَ اللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَکاذِبُونَ»