تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَکانَتْ هَباءً مُنْبَثًّا «6» فَکانَتْ هَباءً مُنْبَثًّا: پس باشد غبارى که ديده شود به اشعه آفتاب وقتى که از روزنه تابد پراکنده شده و منتشر گشته. از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مروى است که کوهها در آن روز مانند گردى شوند که از سم چهار پا برخيزد «1».