تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ (34) وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ: و فرشها براى استراحت که برداشته شده، يعنى رفيع القدر يا بر بالاى هم نهاده شده تا بحد ارتفاع رسيده. در روايت آمده که ارتفاع آن سيصد گز باشد و در حينى که مؤمن اراده کند که بر بالاى آن نشيند منخفض شود و بعد از قعود مرتفع گردد. و از حضرت امير المؤمنين مروى است که‌ «فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ» به اين معنى است که فرشهاى برداشته شده بر بالاى سريرهاى افکنده. در کافى از حضرت صادق عليه السّلام (مروى است) که حضرت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله در تفسير اين آيه فرمود: فرشتها بعضى بر بعضى از حرير و ديباج به الوان مختلفه و اطراف آن مشک و کافور و عنبر، و اين است فرمايش‌ «وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ».