تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فِي سَمُومٍ وَ حَمِيمٍ (42)
فِي سَمُومٍ وَ حَمِيمٍ: در بادى بىنهايت گرم که حرارت آن در مشام ايشان نفوذ کند و آبى که در نهايت جوشش و حرارت. ابن عباس نقل نمايد که اگر قطرهاى از آن حميم بر کوههاى دنيا بيفتد هر آينه تمام آب شوند «2».