1- چرا شک در معاد مىکنيد؟ کسى که شما را آفريد بار ديگر نيز مىآفريند. «نَحْنُ خَلَقْناکُمْ»
2- با منکران و ناباوران، مستدل گفتگو کنيم. «نَحْنُ خَلَقْناکُمْ»
3- توبيخ بعد از استدلال است. اول مىفرمايد: «نَحْنُ خَلَقْناکُمْ» سپس توبيخ مىکند.
«فَلَوْ لا تُصَدِّقُونَ»
4- در استدلال، به يک دليل و نمونه بسنده نکنيم. أَ فَرَأَيْتُمْ ... أَ أَنْتُمْ ...
5- در تبليغ و مجادله، با استفاده از شيوه سؤال و پرسش، وجدان مخاطبان را بيدار و به يارى فراخوانيم. أَ فَرَأَيْتُمْ ... أَ أَنْتُمْ ...
6- قدرت الهى، هم در آفريدن نمودار است، «نَحْنُ خَلَقْناکُمْ» و هم در ميراندن.
«نَحْنُ قَدَّرْنا بَيْنَکُمُ الْمَوْتَ»
7- مرگ، يک حادثه و اتّفاق نيست، بر اساس حکمت و حساب و کتاب است.
«قَدَّرْنا بَيْنَکُمُ الْمَوْتَ»
8- پايان عمر و زمان مرگ، تنها به دست خداست. «نَحْنُ قَدَّرْنا بَيْنَکُمُ الْمَوْتَ»
9- مرگ انسان نشانهى عجز خداوند از زنده نگه داشتن نيست، بلکه تقديرى حکيمانه است. «قَدَّرْنا بَيْنَکُمُ الْمَوْتَ»
جلد 9 - صفحه 435
10- قدرت الهى مطلقه است و هيچ شخص يا قدرتى نمىتواند از مرگ فرار کرده و بر اين تقدير الهى غالب شده و بر آن پيشى بگيرد. «ما نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ»