تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
نَحْنُ قَدَّرْنا بَيْنَکُمُ الْمَوْتَ وَ ما نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ (60)
بعد از آن بيان فرمايد همچنانکه ذات سبحانى قدرت دارد بر ايجاد خلق، هر آينه تواناست بر ميراندن آنان و مى‌فرمايد:
نَحْنُ قَدَّرْنا: ما بعد از آفرينش تقدير نموديم، بَيْنَکُمُ الْمَوْتَ: ميان شما مرگ را يعنى مقدر ساختيم زمان موت هر يک از شما را و قسمت آن کرديم بر شما مانند قسمت ارزاق در اختلاف بر وفق مشيت ما، پس اعمال شما متفاوت است در طول و قصر و متوسط. يا يکسان گردانيديم موت را ميان عاصى و مطيع و اهل آسمان و زمين، چه هر نفسى که وجود پيدا کند شربت مرگ را خواهد چشيد که «کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ»*، وَ ما نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ: و نيستيم ما پيشى گرفته شدگان يعنى هيچکس سبقت نتواند گرفته و غلبه نتواند کرد ما را.