تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولى فَلَوْ لا تَذَکَّرُونَ (62)
پس به جهت تأکيد در باب صحت وقوع، اعاده فرمايد:
وَ لَقَدْ عَلِمْتُمُ: و هر آينه بتحقيق دانستيد و آگاه شديد، النَّشْأَةَ الْأُولى:
آفرينش اولى را که آن انتقال نطفه است به علقه و علقه به مضغه و مضغه به عظام و لحوم و اعصاب و اوتار و رباط و تصوير آن به صورت انسانى و ايلاج روح در آن، و شما مقرّ و معترفيد که خالق آن مائيم، فَلَوْ لا تَذَکَّرُونَ: پس چرا متذکر نشويد و ياد نمى‌کنيد توانايى ما را و به آن استدلال نمى‌کنيد بر قدرت ما بر نشأه آخرت و قيامت، چه هر که بر آن قادر است، از اين عاجز نتواند بود، بلکه اين اسهل از اول خواهد بود نزد قدرت سبحانى به جهت حصول مواد و تحقق اجزاء و سبق مثال.