تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ «17» وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ‌: و هر آينه بتحقيق آسان نموديم قرآن را به حسن بيان و ظهور برهان، لِلذِّکْرِ: براى تذکر و ياد کردن امم گذشته و متعظ شدن به آنچه جامع آنست از مواعظ شافيه و عبرت وافيه براى اشخاص آينده، يا آسان فرموديم براى حفظ نمودن به جهت اختصار و عذوبت الفاظ، چنانچه بعضى گفته‌اند از کتب سماوى هيچ کتابى نيست که از حفظ توان خواند مگر قرآن. فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ: پس آيا هيچ قبول کننده موعظه هست تا به آن متذکر شود و پند گيرد. جلد 12 - صفحه 377 تبصره: حق تعالى اين هر دو آيه را در اين سوره مکرر ذکر فرموده تا اشعار باشد به آنکه تکذيب پيغمبر، مقتضى نزول عذاب است؛ و شنيدن هر قضيه مستدعى تذکر و اتعاظ و موجب استيناف تنبيه و هشيار است تا غفلت و نسيان بر بندگان غالب نشود و از مورد سخط الهى و نزول عذاب سبحانى غافل نشود. پس تکرار براى تاکيد است. ثانيا- عوض شدن مخاطب در هر عصرى و تغيير نفوس در هر عهدى، مجوز تکرار لفظى و معنوى باشد. ثالثا- يک قاعده اساسى مى‌شود شاهد باشد براى چند مطلب مختلف متباعد الزمان، پس متکلم همان کلام را بى‌تفاوت لفظ و معنى چند بار به غرض افاده و تذکر تکرار نمايد، اين تکرار، ممدوح است.