تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَقالُوا أَ بَشَراً مِنَّا واحِداً نَتَّبِعُهُ إِنَّا إِذاً لَفِي ضَلالٍ وَ سُعُرٍ «24»
جلد 12 - صفحه 380
فَقالُوا أَ بَشَراً مِنَّا: پس گفتند آيا آدمى را که از جنس ما است، واحِداً نَتَّبِعُهُ: منفرد و يگانه که هيچ تبعى و حشمى ندارد پيروى کنيم او را. استفهام بر سبيل انکار است، يعنى تابع شخصى نمى‌شويم که مماثل ماست و هيچ فضيلتى و مزيتى ندارد بر ما، و بى‌يار و بى‌خويش و قوم است. إِنَّا إِذاً لَفِي ضَلالٍ وَ سُعُرٍ: بدرستى که ما آن هنگام که پيروى او کنيم، هر آينه در گمراهى و آتشهاى سوزان باشيم. حقيقت مطلب آنکه اين کلام حضرت صالح عليه السّلام بود که در اول مرتبه با قوم خود مى‌فرمود که اگر تابع قول من نشويد از طريق حق گمراه باشيد و در آخرت به آتش نيران گرفتار گرديد، ايشان آن را معکوس نموده به او گفتند که اگر تابع تو شويم در ضلالت افتيم و در آخرت به آتش سوزان گرفتار شويم.