تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَنادَوْا صاحِبَهُمْ فَتَعاطى فَعَقَرَ «29»
فَنادَوْا صاحِبَهُمْ: پس خواندند قوم ثمود يار خود را براى پى کردن ناقه، فَتَعاطى فَعَقَرَ: پس بگرفت شمشير خود را و بر سر راه ناقه در کمين نشست، پس پى کرد ناقه را.
سبب پى کردن ناقه، دو زن بودند يکى صدوقه، او را به وصال خود وعده داده بود؛ و ديگر عثير، دختر خود را نامزد قدار نمود، و هر دو به رهگذر ناقه در کمين. چون ناقه از آب برگشت اول به مصدع رسيد، او تيرى بيفکند و پاهاى ناقه را بهم دوخت و قدار از کمينگاه درآمد و به شمشير او را پى کرد، و چون از پاى درآمد جمع شدند او را پاره پاره کردند و ميان مردم تقسيم نمودند. و بچه او به کوه برآمده سه بار صدا و بانگ زد و از آنجا ناپديد شد. نزد بعضى او هم کشته شد. خطاب شد به حضرت صالح: بگو عذاب را بر ايشان نازل فرمايم تا سه روز اگر توبه نمودند قبول نمايم و الّا عذاب نازل شود.
جلد 12 - صفحه 383