1- در دادگاه عدل الهى، نژاد، رنگ، شغل، سن و جنسيّت ملاک سنجش نيست.
وَ لِمَنْ خافَ ... جَنَّتانِ
2- خدا ترسى، سرچشمهى حق پذيرى و عمل صالح است و لذا براى ورود به بهشت، شرط ديگرى در کنار خوف نيامده است. وَ لِمَنْ خافَ ... جَنَّتانِ
3- ذات خداوند، منشأ رحمت است. توجّه انسان به مقام و جايگاه خداوند در نظام هستى و دادگاه قيامت، موجب دقّت در رفتار و گفتار و پيشگيرى از وقوع جرم و گناه مىشود. «خافَ مَقامَ رَبِّهِ»
4- در تربيت، بايد تهديد و تشويق در کنار هم باشد. هذِهِ جَهَنَّمُ ... جَنَّتانِ
5- در بهشت هم فراوانى هست، «مِنْ کُلِّ فاکِهَةٍ» هم تنوّع، «زَوْجانِ» و هم در دسترس بودن. «جَنَى الْجَنَّتَيْنِ دانٍ»