تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
کَأَنَّهُنَّ الْياقُوتُ وَ الْمَرْجانُ (58)
کَأَنَّهُنَّ الْياقُوتُ: گويا آن حوران ياقوتند در سرخى و صفا، وَ الْمَرْجانُ:
و مرجانند در سفيدى و روشنى. مروى است که صفاى حوران از صفاى ياقوت و بياض درّ و مرجان بيشتر باشد و حورى که هفتاد حله حرير پوشيده باشد مغز ساق او در پس آن حله‌ها مشاهده شود مانند رشته سفيد از وراى ياقوت. و زنان اهل دنيا نيز در بهشت مثل حوران باشند در عدم طمث و در صفا و طراوت، پس ايشان به اين صفت به شوهران خود ملاقات کنند «1».