تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
اصْلَوْها فَاصْبِرُوا أَوْ لا تَصْبِرُوا سَواءٌ عَلَيْکُمْ إِنَّما تُجْزَوْنَ ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ «16»
بعد از سرزنش و توبيخ، ايشان را گويند:
اصْلَوْها: درآييد و بچسبيد آتش جهنم را، فَاصْبِرُوا: پس صبر کنيد در عذاب آتش، أَوْ لا تَصْبِرُوا: يا صبر نکنيد و جزع ننمائيد، سَواءٌ عَلَيْکُمْ: يکسان است بر شما صبر و عدم صبر، يعنى بر هر وجه که مى‌خواهيد از صبر و عدم صبر، و در جهنم داخل، و به عذاب آن گرفتار که هيچ چاره و مفرى نيست که شما را از آن بازدارد، پس نه قوت پرهيز داريد نه راه گريز و هميشه معذب خواهيد بود در آن.
بعد از آن در بيان استحقاق عذاب فرمايد: إِنَّما تُجْزَوْنَ: جز اين نيست که جزا داده مى‌شويد، ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ: به آنچه بوديد که عمل مى‌کرديد در دنيا از استهزاء و انکار و تکذيب و غير آن. خلاصه کلام آنکه مزيت صبر بر جزع، نفع هر آينه در عاقبت است که آن مجازات صابران باشد بر صبر به جزاى خير، و چون صبر بر عذاب جهنم عين جزا و هيچ عاقبتى و نفعى بر آن مترتب نيست پس آن را مزيتى بر جزع نباشد.