تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلامُهُمْ بِهذا أَمْ هُمْ قَوْمٌ طاغُونَ (32)
پس بيان بطلان قول ايشان فرمايد:
أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلامُهُمْ بِهذا: بلکه امر مى‌کند ايشان را عقول ايشان به اين قول متناقض، چه کهانت تابع فطانت، و جنون لازم زوال عقل، و شعر کلامى است و مخيل و موزون، و آن با جنون ميسر نمى‌شود؛ پس اين سخنان آنها نيز به مقتضاى عقل نباشد و امر احلام منسق مجاز است از اداء به تناقض، و فايده اين مجاز آنست که ايشان دعوى زيادتى عقول خود مى‌کردند بر غير، و از ذکاء و فطنت خود لاف مى‌زدند، حق تعالى توبيخ ايشان فرمود از اين دعوى به اينکه عقول آنها آمر اين امور متناقضه و مثمر اين نتايج متضاده است. پس از اين اعراض نموده فرمايد: أَمْ هُمْ قَوْمٌ طاغُونَ: بلکه ايشان گروهيند از حد در گذشتگان در مکابره و عناد و طغيان و بدين جهت قائل اين قول متناقضه و منکر ظهور حقند.
جلد 12 - صفحه 310