تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أَمْ يُرِيدُونَ کَيْداً فَالَّذِينَ کَفَرُوا هُمُ الْمَکِيدُونَ (42) أَمْ يُرِيدُونَ کَيْداً: آيا مى‌خواهند مکرى و تدبيرى در باره تو. مراد مکرى است که در دار الندوه کردند در باره پيغمبر از کشتن و حبس و تبعيد، فَالَّذِينَ کَفَرُوا: پس آنان کافر شدند، هُمُ الْمَکِيدُونَ‌: ايشانند کيد کرده شدگان، يعنى ايشانند که وبال و نکال کيد به آنها برمى‌گردد و مقتول شوند در بدر و به عذاب ابدى گرفتار گردند، يا ايشانند مغلوب در کيد خود. تنبيه: اين مطلب ثابت شد که ذات سبحانى منزه و مبرا باشد از افعال قبيحه، بنابراين نسبت کيد به خدا به يکى از وجوه مؤول باشد: 1- آنکه مراد تدبيرى است براى اولياء خود تا به سبب آن دشمنان خود را مغلوب و مقهور سازد. 2- از باب صنعت مقابله و مشاکله باشد که متکلم لفظ دوم را مثل لفظ اول بيان نمايد مانند «جزاء سيئة سيئة مثلها». 3- از باب تسميه لازم به اسم ملزوم، يعنى خدا وارد مى‌سازد کيد را بر ايشان. 4- از باب تسميه سبب که کيد باشد به اسم مسبب که وبال کيد باشد.