تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ فَتُمارُونَهُ عَلى ما يَرى «12»
أَ فَتُمارُونَهُ: آيا مجادله مى‌کنيد اى معاندان با پيغمبر، عَلى ما يَرى: بر آنچه ديده است از آيات عظيمه و مخلوقات عجيبه.
و محمد بن حنفيه از پدر بزرگوار خود حضرت امير المؤمنين عليه السّلام (روايت مى‌کند) که: حقيقت معنى آنکه: حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله به علم يقين بدانست خداى خود را بوسيله آنچه مشاهده نموده بود از آيات باهرات الهى، اگرچه قبل از اين نيز به اين عالم بود «2».
تتمه: على بن ابراهيم قمى رحمه الله روايت نموده که از حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله سؤال شد از آن وحى که بر آن جناب شد، فرمود: وحى شد بر من که على عليه السّلام، سيد امير المؤمنين و امام المتقين و قائد غر المحجلين و اول خليفه است که خليفه نمايد او را خاتم النبيين.
پس قومى داخل شدند و گفتند: آيا اين کلام از جانب خداى تعالى است يا از جانب رسول خدا.
خداوند عز و جل فرمود بگو: «ما کَذَبَ الْفُؤادُ ما رَأى». پس به جهت رد ايشان فرمود: «أَ فَتُمارُونَهُ عَلى ما يَرى». حضرت فرمود به ايشان: من مأمور شدم در حق على به غير اين مطلب، و آن اين است که مأمور شدم بر آنکه او را نصب نمايم
«1» به نقل از مدرک ياد شده، ح 33. با عبارت: «... آنچه را که ديد چشمان او». و نيز توحيد شيخ صدوق ص 111 ذيل ح 9 به نقل از کلينى.
«2» مجمع البيان ج 5 ص 174.
جلد 12 - صفحه 332
براى مردم، و بگويم او ولىّ شماست بعد از من، و او به منزله کشتى است در روز غرق، هر که داخل در آن کشتى شد نجات يافت، و هر که خارج شد غرق شد «1».