1- نگاه بايد هدفدار باشد. أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ ...
2- مبلّغ بايد از عوامل انحراف و وسايل آن آگاه باشد. اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ ...
3- گاهى بايد اشيا و افراد و عوامل انحرافى را معرفى و افشا و محکوم کرد تا ديگران درس بگيرند و هدايت شوند. اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ ...
4- در اصلاح، ابتدا بايد سراغ سرچشمهها رفت. در بت شکنى نيز بايد ابتدا سراغ بتهاى بزرگ رفت. (نظير آيه «فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْکُفْرِ» «1») اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ ...
«1». توبه، 12.
جلد 9 - صفحه 315
5- هرچه را براى خود نمىپسنديد، براى ديگران نپسنديد. «أَ لَکُمُ الذَّکَرُ وَ لَهُ الْأُنْثى» (مشرکان که دختر را ننگ مىدانستند، فرشتگان را دختران خدا مىخواندند.)
6- در ارشاد، مىتوان از شيوه طرح سؤال استفاده نمود. «أَ لَکُمُ الذَّکَرُ وَ لَهُ الْأُنْثى»
7- تبعيض ميان دختر و پسر، نوعى بىعدالتى است. «أَ لَکُمُ الذَّکَرُ وَ لَهُ الْأُنْثى. تِلْکَ إِذاً قِسْمَةٌ ضِيزى»