1- نقش اسباب، بسته به ارادهى حکيمانه خداوند است. موسى عصايى داشت که گاهى از سنگ آب مىجوشاند؛ «اضْرِبْ بِعَصاکَ الْحَجَرَ فَانْفَجَرَتْ» و گاهى به آب مىزد و از ميان آن راه گشوده مىشود. «فَرَقْنا بِکُمُ الْبَحْرَ»
2- پايان شب سيه سفيد است. بنىاسرائيل بعد از آن همه شکنجه و بلا به رفاه و نجات رسيدند. «فَأَنْجَيْناکُمْ»
3- انتقام از ستمگران در حضور ستمديدگان، مرهمى براى آنهاست. «أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ»