«وَقود» به معناى مادّه‌ى سوختنى است. وسيله‌ى آتش‌زايى دوزخ دو چيز است: سنگ‌ها و انسان‌ها؛ «وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ» «2» آرى؛ خصلت‌ها و افکار و اعمال، هويّت انسان را دگرگون مى‌کند و انسان به سوخت آتش تبديل و خود عامل سوختن خود مى‌شود.
غير از خداوند هيچ‌کس، نه در دنيا و نه در آخرت، نمى‌تواند نيازهاى واقعى انسان را تأمين کند و انسان در هر حال به او نيازمند است.
«1». نبأ، 17.
«2». بقره، 24.
جلد 1 - صفحه 474