نکته‌های تفسیر نور

سؤال: اگر مصيبت‌ها به خاطر عملکرد خود ماست، پس مصائب اولياى خداوند چه توجيهى دارد؟ پاسخ: برنامه‌ها و سنّت‌هاى الهى متعدّد است، يکى از سنّت‌ها چشاندن مزه تلخ عملکرد به انسان گناهکار است که در اين آيه آمده است ولى يکى ديگر از سنّت‌هاى الهى رشد مردم در لابلاى حوادث و آزمايش‌هاى پى در پى است. لذا حوادث تلخ که براى معصومين رخ مى‌دهد براى رشد معنوى و دريافت درجه و الگو بودن آنان براى ديگران است. در حديث مى‌خوانيم: «البلاء للظالم ادب و للمؤمن امتحان و للاولياء درجه» «1» حوادث تلخ براى ظالم وسيله ادب و براى مؤمن وسيله آزمايش و براى اولياى الهى وسيله قرب بيشتر است. مشابه اين آيه، آيه 41 سوره روم است که مى‌فرمايد: «ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما کَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ» به خاطر عملکرد مردم، در دريا و خشکى فساد پديد آمد که گوشه‌اى از عملکردشان را بچشند.