تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَإِنْ أَعْرَضُوا فَما أَرْسَلْناکَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً إِنْ عَلَيْکَ إِلاَّ الْبَلاغُ وَ إِنَّا إِذا أَذَقْنَا الْإِنْسانَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِها وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَإِنَّ الْإِنْسانَ کَفُورٌ (48) بعد از آن به جهت تسليه خاطر مبارک حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله فرمايد: فَإِنْ أَعْرَضُوا: پس اگر روى برگردانند مخالفان از اجابت دعوت ايمان، فَما أَرْسَلْناکَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً: پس نفرستاديم تو را بر ايشان نگهبان که به اجبار و اکراه ايشان را از اعراض باز دارى و به ايمان وادار کنى، پس از اعراض آنها اندوهناک مباش، إِنْ عَلَيْکَ إِلَّا الْبَلاغُ‌: نيست بر تو مگر رسانيدن احکام و تو آنچه شرط بلاغ است مى‌رسانى. وَ إِنَّا إِذا أَذَقْنَا الْإِنْسانَ‌: و بدرستى که ما چون بچشانيم آدمى را، يعنى عطا فرمائيم او را، مِنَّا رَحْمَةً: از جانب خود بخششى از صحت و ثروت و اولاد و جاه و جلال، فَرِحَ بِها: خوشحال شود و شادى کند به آن. وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ: و اگر برسد ايشان را بدى مانند بيمارى و تنگدستى و پريشانى و بلائى، بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ‌: به سبب آنچه مقدم داشته دستهاى آنها، يعنى اعمال قبيحه و ناهنجارى و معاصى، فَإِنَّ الْإِنْسانَ کَفُورٌ: پس بدرستى که آدمى آن هنگام بسيار ناسپاس و حق ناشناس است. تبصره: آيه شريفه بيان حال جنس انسانى را فرمايد که وقتى بخشايش الهى از مال و اولاد و صحت و آسايش به او افاضه شود، خوشحال و شادمان گردد؛ و هر گاه آسيبى و دردى و ناملايمى از مکاره به او وارد گردد به شآمت اعمال صادره از او که آن هم تکفير گناهان او باشد، الطاف سابقه را فراموش نموده در جلد 11 - صفحه 443 مقام ناسپاسى و حق ناشناسى برآيد و حال آنکه نبايد چنين معامله را منظور دارد.