1- ايمان به يگانگى، عدالت، عزّت و حکمت خداوند (که در آيهى قبل بود،) زمينهى تسليم شدن انسان است. «إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ»
2- لازمهى تسليم بودن در برابر خداوند، پذيرش اسلام به عنوان آخرين دين الهى است. «إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ»
3- تجاوز از مرزهاى حق، سبب بروز اختلاف است. «وَ مَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ ... بَغْياً»
4- سرچشمهى بعضى از اختلافات مذهبى، حسادتها و ظلمهاست؛ نه جهل و بىخبرى. «مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ»
5- حسد، زمينهى کفر است. «بَغْياً ... وَ مَنْ يَکْفُرْ»
6- کتاب وعلم، به تنهايى سبب نجات نمىگردند. «أُوتُوا الْکِتابَ، جاءَهُمُ الْعِلْمُ، مَنْ يَکْفُرْ»
7- کسانى که آگاهانه ايجاد اختلاف مىکنند، بزودى سيلى مىخورند. «سَرِيعُ الْحِسابِ»
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 485