1- بايد از ناتوانى و بىخاصيّتى معبودان غير الهى عبرت گرفت. «فَلَوْ لا نَصَرَهُمُ»
2- تمايل به قرب الهى، فطرى است و حتّى بت پرستان، بتها را وسيله تقرّب به خدا مىدانستند. «قُرْباناً آلِهَةً»
3- به کسى تکيه کنيم که در روز نياز و سختى، حاضر و فعال باشد، نه غايب و بى اثر. «بَلْ ضَلُّوا عَنْهُمْ»
4- يارى رسانى بتها، خيالى دروغين و بى اساس و موهوم است. «ذلِکَ إِفْکُهُمْ وَ ما کانُوا يَفْتَرُونَ»