1- تعيين شريعت که راه ديندارى است، به دست خداست. «جَعَلْناکَ عَلى شَرِيعَةٍ»
2- کسى که مسئول هدايت و ارشاد ديگران است، بايد نسبت به راه خود بصيرت وتسلّط کامل داشته باشد. «عَلى شَرِيعَةٍ» (يعنى پيامبر تسلّط بر راه وشريعت دارد.)
3- رسالت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در ادامه‌ى رسالت حضرت موسى است. (در دو آيه قبل، سخن از نبوّت و حکمت و کتاب آسمانى بنى‌اسرائيل بود.) «ثُمَّ جَعَلْناکَ»
4- روح اديان يکى است، گرچه در برنامه‌هاى عبادى تفاوت‌هايى هست.
(کلمه‌ى «شَرِيعَةٍ» به صورت نکره آمده که نشانه وجود راههاى متعدّد است ولى کلمه‌ى «الْأَمْرِ» معرفه آمده يعنى تمام راهها به امرى يگانه باز مى‌گردد.)
«شَرِيعَةٍ مِنَ الْأَمْرِ»
5- پيدايش تحريف و اختلاف، زمينه‌ى آمدن پيامبر جديد است. (آيه‌ى قبل سخن از اختلافات بنى‌اسرائيل بود، در اين آيه سخن از بعثت پيامبر اسلام) اخْتَلَفُوا ... ثُمَّ جَعَلْناکَ عَلى شَرِيعَةٍ
6- پيامبر نيز بايد همچون ساير مردم از شريعت پيروى کند. «عَلى شَرِيعَةٍ مِنَ الْأَمْرِ فَاتَّبِعْها»
7- راه، اگر راه خدا نباشد، راه هوس‌هاى خود يا ديگران است. شَرِيعَةٍ ... فَاتَّبِعْها وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَ ...
8- رهبر بايد با صلابت باشد و تحت فشار عناصر ناآگاه و پيشنهادات جاهلانه قرار نگيرد. «وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ»
9- هوس‌هاى مردم به قدرى جلوه دارد که پيامبر را نيز در معرض خطر قرار مى‌دهد. «وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ»
10- علم و جهل در تمايلات انسان اثر دارد. «أَهْواءَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ»
11- علم و دانش، انسان را به پيروى از شريعت الهى سوق مى‌دهد. چنانکه پيروى از غرائز و هوى و هوس نشانه جهالت و نادانى است. شَرِيعَةٍ ... فَاتَّبِعْها وَ لا تَتَّبِعْ ... الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 527