1- مالک واقعى تمامى حکومت‌ها خداست. مُلک براى غير خدا، موقّتى و محدود است. «مالِکَ الْمُلْکِ»
2- اکنون که مالک اوست پس ديگران امانتدارى بيش نيستند و بايد طبق رضاى مالک اصلى عمل کنند. «مالِکَ الْمُلْکِ»
3- اگر انسان مالک مُلک نيست چرا با داشتن آن مغرور و با از دست دادنش مأيوس شود! «مالِکَ الْمُلْکِ»
4- خداوند به هر کس که شايسته و لايق باشد، حکومت مى‌دهد. همان گونه که به سليمان، يوسف، طالوت و ذوالقرنين عطا نمود. «تُؤْتِي الْمُلْکَ مَنْ تَشاءُ»
5- حکومت و حاکميّت، دلبستگى‌آور است. «تَنْزِعُ الْمُلْکَ» «نزع» به معناى کندن است و نشانه يک نوع دلبستگى است.
6- عزّت و ذلّت به دست خداست، از ديگران توقّع عزّت نداشته باشيم. «تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ»
7- توحيد در دعا و عبادت يک ضرورت است. «بِيَدِکَ الْخَيْرُ» در مناجات شعبانيه مى‌خوانيم: «الهى بيدک لا بيد غيرک زيادتى و نقصى».
8- آنچه از اوست، چه دادن‌ها وگرفتن‌ها، همه خير است، گرچه در قضاوت‌هاى عجولانه‌ى ما فلسفه‌ى آن را ندانيم. «بِيَدِکَ الْخَيْرُ»
9- سرچشمه‌ى بدى‌ها عجز و ناتوانى است. از کسى که بر هر کارى قدرت دارد چيزى جز خير سر نمى‌زند. «بِيَدِکَ الْخَيْرُ إِنَّکَ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ»
«1». نساء، 139.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 493