تفسیر نور (محسن قرائتی)
فَإِذا لَقِيتُمُ الَّذِينَ کَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقابِ حَتَّى إِذا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثاقَ فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَ إِمَّا فِداءً حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزارَها ذلِکَ وَ لَوْ يَشاءُ اللَّهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَ لکِنْ لِيَبْلُوَا بَعْضَکُمْ بِبَعْضٍ وَ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَنْ يُضِلَّ أَعْمالَهُمْ «4»
پس هرگاه با کسانى که کافر شدند (در ميدان جنگ) روبرو شديد، گردن‌هايشان را بزنيد تا آن که آنان را از پا درآوريد (و چون در دست شما اسير شوند) پس آنان را سخت ببنديد (تا فرار نکنند) سپس، يا بر آنان منّت نهيد (و آزادشان کنيد) و يا با گرفتن فديه و عوض، رهايشان کنيد تا جنگ بار سنگين خود را بر زمين نهد. اين است (دستور خداوند) و اگر خداوند اراده مى‌کرد، (از طريق صاعقه و زلزله و ديگر بلايا) از آن کفّار انتقام مى‌کشيد، ولى خدا (فرمان جنگ داد) تا برخى از شما را به وسيله برخى ديگر بيازمايد و کسانى که در راه خدا کشته شدند، هرگز خداوند اعمالشان را از بين نمى‌برد.
جلد 9 - صفحه 64