1- کفر، سرچشمه‌ى ظلم به خود، جامعه و پيامبران است. کَفَرُوا ... صَدُّوا ... شَاقُّوا الرَّسُولَ
2- خداوند با ارائه راههاى هدايت و کمال، با مردم اتمام حجّت مى‌کند. «تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدى» (شناخت حقّ، تکليف و مسئوليّت انسان را بيشتر مى‌کند)
3- کفر و تلاش منحرفان هيچ گونه لطمه‌اى به خداوند نمى‌زند. «لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ»
4- عناد و لجاجت بعد از آگاه شدن، سبب تباه شدن اعمال است. «سَيُحْبِطُ أَعْمالَهُمْ»
«1». اعراف، 75.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 99