1- پذيرش هدايت از طرف انسان، زمينهساز فزونى هدايت از طرف خداوند است. «اهْتَدَوْا زادَهُمْ»
2- هدايت، مراحل و مراتبى دارد. «زادَهُمْ هُدىً»
«1». طه، 114.
«2». تفسير صافى.
جلد 9 - صفحه 81
3- هدايت پذيرى، ظرفيّت روحى انسان را توسعه مىدهد. «زادَهُمْ» (و نفرمود:
«زاد هدايتهم»)
4- يک گام از طرف انسان، چند گام از طرف خدا را به دنبال دارد. «اهْتَدَوْا» از طرف انسان، زادَهُمْ ... وَ آتاهُمْ از طرف خدا.
5- هدايت واقعى آن است که انسان را به تقوا برساند. اهْتَدَوْا ... آتاهُمْ تَقْواهُمْ
6- تقوا، هديه و پاداش الهى براى هدايت پذيران است. «آتاهُمْ تَقْواهُمْ»