1- رشد معنوى زن تا آنجا بالا مى‌رود که بعد از سالها انتظار، فرزند خود را نذر خدمت خانه خدا مى‌کند. «قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَکَ»
2- افراد دورانديش، قبل از تولّدِ فرزند به فکر مسير خدمات او نيز هستند.
«نَذَرْتُ لَکَ ما فِي بَطْنِي مُحَرَّراً»
3- نذر بايد خالصانه باشد. «نَذَرْتُ لَکَ»
4- خدمت در مسجد به قدرى ارزشمند است که اولياى خدا عزيزان خود را قبل از تولّد نذر آن مى‌کنند. «نَذَرْتُ لَکَ ...»
5- موضوع نذر، تاريخى بس طولانى در اديان الهى دارد. «رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ»
6- مادر، نوعى ولايت بر فرزند دارد. «نَذَرْتُ لَکَ ما فِي بَطْنِي»
7- ميان گذشت از فرزند و برگزيدگى خداوند رابطه است. «اصْطَفى ... آلَ عِمْرانَ ... نَذَرْتُ لَکَ ما فِي بَطْنِي مُحَرَّراً»
8- کسانى در خدمات دينى موفّق‌ترند که تمام وجود خود را صرف خدمت نمايند، نه بخشى از وقت را. «مُحَرَّراً»
9- خدمت فرزند به مادر، حقّ طبيعى مادر و قابل گذشت است. «مُحَرَّراً»
10- اگر عزيزترين ومحبوب‌ترين چيزها را مى‌دهيد، به فکر قبولى آن نيز باشيد.
«1». کافى، ج 1، ص 535.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 503