تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّکَ لِلْمُسْرِفِينَ (34)
مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّکَ: در حالتى که آن سنگها نشان کرده شده‌اند نزد پروردگار تو، لِلْمُسْرِفِينَ: براى از حد بيرون رفتگان در کفر و طغيان که هر يک از آن سنگها مرقومند به اسم آنکسى که هلاک شود به آن، يا آنکه نشانه‌اند به آنکه از سنگهاى عذابند، يا آنها از حجاره دنيا نيست. مروى است که آن سنگها
جلد 12 - صفحه 271
بعد از هلاکت ايشان و زير و رو شدن شهر آنان بر آنها باريد مانند باران؛ چنانچه فرمايد: «و امطرنا عليهم حجارة من سجيل» اصح روايات آنکه اين سنگها بر کسانى باريد که در آن شهر نبودند و همه به آنها هلاک شدند و اهل آن شهر که سدوم باشد خسف گرديدند «1». چون حضرت ابراهيم عليه السّلام دانست که ايشان به مؤتفکه مى‌روند به جهت هلاکت قوم لوط، خاطر مبارک به جهت برادرزاده خود متألّم شد فرمود: حال او در اين بلا چگونه باشد، بلکه گفتند: غم مخور که حضرت لوط و دختران او را ضررى نخواهد رسيد.