تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) «37» فَتَقَبَّلَها رَبُّها بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَ أَنْبَتَها نَباتاً حَسَناً وَ کَفَّلَها زَکَرِيَّا کُلَّما دَخَلَ عَلَيْها زَکَرِيَّا الْمِحْرابَ وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً قالَ يا مَرْيَمُ أَنَّى لَکِ هذا قالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ‌ پس پروردگارش او را به پذيرشى نيکو پذيرفت و به رويشى نيکو روياند و سرپرستى او را به زکريّا سپرد. هرگاه زکريّا در محراب عبادت بر مريم وارد مى‌شد، خوراکى (شگفت‌آورى) نزد او مى‌يافت. مى‌پرسيد: اى مريم اين (غدا و خوراک تو) از کجاست؟! مريم در پاسخ مى‌گفت: آن از نزد خداست. همانا خداوند به هرکس که بخواهد بى‌شمار روزى مى‌دهد.