تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ «2»
بعد از آن وصف فرمايد قرآن مجيد را به صفات متعدده: اول:
تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ: قرآن نازل شده از جانب خداى بخشنده مهران.
تبصره:
در منهج- از حضرت صادق عليه السّلام مروى است که فرمود:
«رحمن» اسمش خاص است. يعنى لفظ آن را بر غير خدا اطلاق نکنند وصف آن عام است که مطلق بخشش باشد در دنيا. «رحيم» اسمش عام که بر غير خدا اطلاق نمايند لکن وصفش خاص که مطلق بخشش باشد در آخرت «1».
و حضرت عيسى عليه السّلام فرمود: «الرحمن رحمن الدنيا و الرحيم الآخرة» «2».
بزرگان فرموده‌اند: ذات سبحانى رحمان است نسبت به جميع مردمان از مؤمن و کافر و مطيع و عاصى. يعنى خالص و رازق همه مى‌باشد، و رحيم است نسبت به مؤمنين به اين وجه که توفيق دهنده ايشان است در طاعت و عبادت و آمرزنده گناهان و معطى ثواب به آنها در آخرت.