تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَنُذِيقَنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا عَذاباً شَدِيداً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذِي کانُوا يَعْمَلُونَ «27»
فَلَنُذِيقَنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا: پس بچشانيم آنان را که کافر شدند، يعنى آنانکه آمر و قائل اين گفتارند، عَذاباً شَدِيداً: عذابى سخت در کيفيت و کميت، وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ: و هر آينه پاداش دهيم آنان را، أَسْوَأَ الَّذِي کانُوا يَعْمَلُونَ: بدترين جزاى آنچه بودند که مىکردند از روى جهالت و عناد و عصبيت، يعنى مجازات دهيم ايشان را به بدترين وجوه بر اقبح معاصى که کفر و شرک است. ابن عباس گفته که عذاب شديد روز بدر بود از کشتن و اسيرى، و بدتر از آن عذاب آخرت
جلد 11 - صفحه 366
است «1».