1- مبلّغ بايد اميدوار باشد و آينده را روشن ببيند. فَسَتَذْکُرُونَ ...
2- در تبليغ، گاهى بايد تهديد کرد. «فَسَتَذْکُرُونَ ما أَقُولُ لَکُمْ» (در آينده با قهر الهى از غفلت بيرون خواهيد آمد).
«1». تفسير نمونه.
«2». تفسير نورالثقلين.
جلد 8 - صفحه 261
3- مبلّغ بايد به اهداف خود يقين داشته باشد. «فَسَتَذْکُرُونَ ما أَقُولُ لَکُمْ»
4- در برابر تهديدها وتوطئهها «مَکَرُوا» بايد به خدا پناه برد. «أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ»
5- مبلغ بايد تکيهگاه معنوى داشته باشد. «أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ»
6- کارها را به کسى بسپاريم که به حال ما آگاهى کامل داشته باشد. «بَصِيرٌ بِالْعِبادِ»
7- توکّل بر خداوند و تفويض کارها به او، پاسخ سريع الهى را به دنبال دارد.
«فَوَقاهُ اللَّهُ»
8- اگر خداوند اراده کند، يک نفر مؤمن را در ميان يک رژيم فاسد و حيلهگر حفظ و يارى مىکند. «فَوَقاهُ اللَّهُ»
9- با لطف خداوند، هم جان و ايمان افراد مؤمن از توطئهها حفظ مىشود و هم توطئهگران نابود مىشوند. فَوَقاهُ اللَّهُ ... وَ حاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ
10- همراهى و همدمى با ستمگران، انسان را در کيفر آنها شريک مىکنند. «وَ حاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ»
11- عذابهاى الهى درجات دارد. «سُوءُ الْعَذابِ»