1- دلايل کيفر و قهر الهى را بايد گفت، تا مجرم طلبکار نشود و ديگران نيز متنبّه شوند. «ذلِکُمْ بِما کُنْتُمْ»
2- سرمستى و تفريح نابجا، سبب قهر الهى است. «کُنْتُمْ تَفْرَحُونَ»
3- تفريح بايد بر اساس حقّ و به مقدار غافل نشدن و در مدار توحيد باشد.
تَفْرَحُونَ ... بِغَيْرِ الْحَقِ
4- شادکامىهاى نابجاى امروز که بر اساس تجاوز و تصاحب و قتل و غارت و به مسخره گرفتن ارزشها و مقدّسات است، روزگارى به غل و زنجير و رفتن به دوزخ همراه با تحقير و ذلّت تبديل خواهد شد. ذلِکُمْ بِما کُنْتُمْ تَفْرَحُونَ ... بِغَيْرِ الْحَقِ
5- شادى اگر بر حقّ باشد، پسنديده است ولى اگر بر اساس باطل باشد مورد انتقاد است. تَفْرَحُونَ ... بِغَيْرِ الْحَقِ
6- درهاى دوزخ متعدّد است. «ادْخُلُوا أَبْوابَ»