پیام‌های تفسیر نور

1- پيامبران، يکديگر را قبول داشته و تصديق مى‌کرده‌اند. «وَ مُصَدِّقاً ...» 2- دين، يک جريان است نه يک جرقه و انبيا و کتب آسمانى داراى هدفى واحد جلد 1 - صفحه 519 هستند. «وَ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْراةِ» 3- وعده‌ى محروميّت زدايى، رفع محدوديّت‌ها و اعطاى آزادى‌هاى صحيح و معقول، رمز استقبال مردم است. «لِأُحِلَّ لَکُمْ بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْکُمْ» 4- بعضى از محدوديّت‌ها در اديان سابق، جريمه‌ى موقّت الهى بوده‌اند، نه حکم دائمى الهى. «لِأُحِلَّ لَکُمْ بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْکُمْ» 5- همان‌گونه که انبيا داراى ولايت تکوينى هستند و قدرت تصرّف در هستى را دارند؛ «أَخْلُقُ لَکُمْ» صاحب ولايت تشريعى نيز هستند وقانون وضع مى‌کنند. «لِأُحِلَّ لَکُمْ ...» 6- تنها کسى حقّ دارد قانون را عوض کند که رسول خدا و داراى معجزه باشد. بعد از جمله‌ «لِأُحِلَّ لَکُمْ» جمله‌ «جِئْتُکُمْ بِآيَةٍ» آمده است. 7- معجزه از شئون ربوبيّت الهى و براى هدايت وتربيت مردم است. «بِآيَةٍ مِنْ رَبِّکُمْ» 8- هرکس اهل تعصّب وتحجّر باشد و تغييرات بجا را نپذيرد، تقوا ندارد. «لِأُحِلَّ لَکُمْ ... فَاتَّقُوا اللَّهَ» 9- لازمه‌ى تقوا، اطاعت از پيامبر است. «فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ»