تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لَهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِنَ النَّارِ وَ مِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ذلِکَ يُخَوِّفُ اللَّهُ بِهِ عِبادَهُ يا عِبادِ فَاتَّقُونِ «16»
لَهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ: براى ايشان است از بالاى سر آنها، ظُلَلٌ مِنَ النَّارِ: سايبانها از آتش، وَ مِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ: و از زير پاى ايشان نيز سايبانهاى آتش از درکات آتش. يعنى زيانکاران را سراپرده‌ها و طبقات آتش جهنم است که احاطه کرده آنها را و همه را در ميان گرفته. ذلِکَ يُخَوِّفُ اللَّهُ بِهِ عِبادَهُ: آن عذاب موصوفه مى‌ترساند خدا به آن بندگان خود را به جهت رحمت واسعه خود تا بپرهيزند از آتش و امتثال اوامر او نمايند و سرکشى و نافرمانى نکنند. يا عِبادِ فَاتَّقُونِ: اى بندگان من چون چنين عقوبتى در عقب شما است پس بترسيد از من و متعرض و موجبات سخط و غضب من نشويد.
تنبيه:
خالق منان از راه لطف نسبت به بندگان به بيان شمه‌اى از آتش نيران تهديد فرمايد که شايد متنبه شده پرهيزکار شوند و خود را به مخالفت اوامر و نواهى الهى مورد سخط و غضب سبحانى قرار ندهند که عذاب قهارى را ياراى تحمل نيست.
شأن نزول:
زمان جاهليت زيد بن عمرو، و سلمان، و أبو ذر، زبان به کلمه توحيد گشودند و به اعتقاد تمام به وحدانيت الهى اعتراف و از کيش آباء تبرى جستند؛ آيه شريفه در باره آنها نازل شد: