نکته‌های تفسیر نور

«طاغوت» به کسى گفته مى‌شود که اهل طغيان و تجاوز باشد. «اجتناب» يعنى چيزى را در يک جانب و خود را در جانب ديگر قرار دادن. مراد از انابه به سوى خدا و اجتناب از طاغوت، همان است که در آية الکرسى مى‌خوانيم: «فَمَنْ يَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ» «1» مراد از عبادت طاغوت، اطاعت از ستمگران و طاغيان است. زيرا در حديثى در تفسير مجمع‌البيان مى‌خوانيم: «من اطاع جبارا فقد عبده» اطاعت از ستمگر، پرستش اوست. در آيه 18 مى‌فرمايد: بشارت ده به کسانى که از احسن پيروى مى‌کنند و در جاى ديگر سخنِ احسن را دعوت به خدا مى‌داند، «أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّهِ» «2» و بهترين‌ «1». بقره، 256. «2». فصّلت، 33. جلد 8 - صفحه 156 دعوت‌کننده را رسول خدا مى‌داند. «أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى‌ بَصِيرَةٍ» «1» بنابراين بايد از احسن گفته‌ها پيروى کرد که دعوت به خداست و بهترين دعوت به خدا، دعوت پيامبر اوست، پس پيروى از احسن، يعنى پيروى از وحى ودعوت‌هاى رسول خدا صلى الله عليه و آله.