1- هوشيارى در شناخت افکار و عقايد مردم، شرط رهبرى است. «فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسى مِنْهُمُ الْکُفْرَ»
2- نفَسِ عيسى، مرده را زنده مىکند، کور مادر زاد را شفا مىبخشد، امّا انسانهاى لجوج از آن بهرهاى نمىبرند. «فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسى مِنْهُمُ الْکُفْرَ ...»
3- انبيا، گرفتار کفّار لجوج بودند و ياران اندک داشتند. «أَحَسَّ عِيسى مِنْهُمُ الْکُفْرَ»
4- شناخت نيروهاى وفادار وسازماندهى وتمرکز آنان وجداسازى جبههى حقّ از باطل، براى رهبرى و ادامه حرکت او ضرورى است. «مَنْ أَنْصارِي إِلَى اللَّهِ»
5- تجديد بيعت با رهبرى الهى، ارزش سياسى، اجتماعى ودينى دارد. «نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ»
6- انبيا، مردم را براى خدا مىخواهند، نه براى خود. «مَنْ أَنْصارِي إِلَى اللَّهِ ... نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ»
7- يارى کردن مناديان الهى، يارى خداوند است. «نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ»
8- سبقت در حمايت از رهبران دينى، داراى ارزش است. با اينکه حضرت عيسى طرفدارانى داشت، ولى خداوند از ايمان حواريّون ستايش نموده، و اين به خاطر سابقه و صراحت آنان است. «مَنْ أَنْصارِي ... نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ»
9- مقام تسليم در برابر خداوند، پس از مرحله ايمان است. «آمَنَّا بِاللَّهِ ... مُسْلِمُونَ»
10- انبيا، شاهدان و گواهان عملکرد مردم در قيامت هستند. «وَ اشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ»