«حسرات» به معناى پشيمانى شديد و «تفريط» به معناى کوتاهى کردن و «جَنْبِ» به معناى جهت و ناحيه است.
در روايات مىخوانيم که: امامان معصوم عليهم السلام «جَنْبِ اللَّهِ» هستند و در بيش از ده حديث آمده که کوتاهى در جنب اللّه، حمايت نکردن از اميرالمؤمنين عليه السلام است. «1»
امام باقر عليه السلام مىفرمايد: شديدترين حسرت در قيامت براى علمايى است که به علم خود عمل نکردند.