شرکِ بعد از توحيد، عبادات را محو مىکند. در اين آيه، شرک و در آيهى 217 سورهى بقره ارتداد سبب حبط عمل معرّفى شده است. «وَ مَنْ يَرْتَدِدْ مِنْکُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ کافِرٌ فَأُولئِکَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ»
گرچه مخاطب اوليه در اين آيات، شخص پيامبر است، امّا همه مردم در اين امور با پيامبر شريکند و خطاب خداوند به پيامبر از جهت اهميّت موضوع است که حتّى اگر پيامبر هم لحظهاى شرک ورزد اعمالش تباه خواهد شد و زيان خواهد کرد و يا از باب به در مىگويد تا ديوار بشنود.