تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْکَ وَ إِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِکَ لَئِنْ أَشْرَکْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُکَ وَ لَتَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ (65)
وَ لَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْکَ: و هر آينه بتحقيق وحى کرده شده است بسوى تو، وَ إِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِکَ: و بسوى آنانکه پيش از تو بوده‌اند از پيغمبران ديگر، يعنى وحى من متوجه شده به هر فردى از افراد شما که پيغمبرانيد و به اينکه قسم به عزت و جلال خود، لَئِنْ أَشْرَکْتَ: اگر هر آينه شرک‌آورى، لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُکَ: هر آينه حبط و باطل شود عمل تو. اين بر سبيل فرض است «و فرض محال محال نيست» براى بيان عظمت امر، يا خطاب به پيغمبر و مراد امت باشند که اگر مشرک شوند، اعمال آنها نيست گردد، وَ لَتَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ: و هر آينه باشى از زيانکاران.
تبصره:
مراد از حبط عمل، نفى وقوع آنست به موقع قبول؛ پس معنى آيه به اين راجع است که هر که غير خدا را در عبادت شريک سازد، البته عبادت او بر وجهى نيست که مستحق ثواب شود، زيرا ثواب مترتب است بر خلوص عمل نه عملى که مشوب به غير باشد. پس تابع اهل شرک و به اغواى آنها از راه حق خارج مشو.