مراد از «نور رب»، يا نور حقّ و عدالت است که خداوند در آن روز زمين را با آن نورانى مى‌کند يا مراد نورى است غير از نور خورشيد و ماه که خداوند در آن روز مى‌آفريند. البتّه مرحوم علامه طباطبايى در تفسير الميزان مى‌فرمايد: مراد از «نور رب» کشف اسرار و حقايق در قيامت است، سپس براى تأييد نظر خود آيه‌ى 22 سوره‌ى ق را گواه مى‌گيرد:
«1». تفاسير الميزان، نورالثقلين و درالمنثور.
جلد 8 - صفحه 201
«لَقَدْ کُنْتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هذا فَکَشَفْنا عَنْکَ غِطاءَکَ»
در تفسير اطيب البيان مى‌خوانيم: چون در قيامت نور خورشيد و ماه گرفته مى‌شود، مراد از «نور رب» نورى است که از مؤمنان بر مى‌خيزد. سپس اين آيه را به عنوان شاهد ذکر مى‌کند: «يَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ يَسْعى نُورُهُمْ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ» «1»