1- سوگند خداوند به قرآن، نشانه عظمت اين کتاب و حقانيّت پيامبر است. «وَ الْقُرْآنِ»
2- قرآن، فطرت‌هاى خفته را بيدار و دانسته‌هاى فراموش شده را يادآورى مى‌کند. «ذِي الذِّکْرِ»
3- با اين که مطالب متفاوت و متنوّع بسيارى در قرآن آمده است، ولى خط اصلى در همه‌ى آنها هدايت مردم و تذکّر به آنان است. «ذِي الذِّکْرِ»
4- عظمت قرآن به ذکر بودن آن است. «الْقُرْآنِ ذِي الذِّکْرِ» همان گونه که ارزش
«1». تفسير نمونه.
«2». تفسير راهنما.
«3». انبياء، 50.
«4». ص، 87.
«5». قمر، 17.
جلد 8 - صفحه 80
عالم به غافل نبودن اوست. «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ» «1»* و نفرمود: «فسئلوا اهل العلم»
5- انسان اختيار دارد ودر انتخاب راه آزاد است. قرآن براى تذکّر وهدايت انسان نازل شده ليکن برخى راه کفر را انتخاب مى‌کنند. «ذِي الذِّکْرِ بَلِ الَّذِينَ کَفَرُوا»
6- کفر کافران، ناشى از عناد و لجاجت آنان است نه قصور قرآن در بيان حقّ. «بَلِ الَّذِينَ کَفَرُوا فِي عِزَّةٍ وَ شِقاقٍ»
7- از حوادث تاريخ درس بگيريم. «کَمْ أَهْلَکْنا»
8- همه‌ى غرورها، زمانى خواهد شکست و به ناله و فرياد تبديل خواهد شد.
«فَنادَوْا»
9- در برابر قهر خدا پناهى نيست. «وَ لاتَ حِينَ مَناصٍ»
10- توبه و ناله تا قبل از وقوع قهر کارساز است. «وَ لاتَ حِينَ مَناصٍ»