تفسیر نور (محسن قرائتی)
إِذْ دَخَلُوا عَلى داوُدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قالُوا لا تَخَفْ خَصْمانِ بَغى بَعْضُنا عَلى بَعْضٍ فَاحْکُمْ بَيْنَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ وَ اهْدِنا إِلى سَواءِ الصِّراطِ «22»
آن گاه که (ناگهانى) بر او وارد شدند و او از (مشاهده‌ى) آنان به هراس افتاد. شاکيان گفتند: نترس، ما دو نفر درگير شده‌ايم و يکى از ما بر ديگرى تعدّى نموده است، پس بين ما به حقّ داورى کن و ستم روا مدار و ما را به راه راست راهنمايى فرما».