اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَقال‌َ إِنِّي أَحبَبت‌ُ حُب‌َّ الخَيرِ عَن ذِکرِ رَبِّي حَتّي تَوارَت بِالحِجاب‌ِ (32)
پس فرمود بدرستي که من دوست داشتم دوستي اينکه اسبها را و از ذکر پروردگار باز شدم تا غروب آفتاب.
بعضي گفتند صلوة فريضه عصر بوده که از او فوت شده بعضي گفتند وقت فضيلتش گذشته بود بعضي گفتند نماز نافله بوده لکن در آيه اسمي از نماز نيست و لو اطلاق ذکر بر نماز شده لکن بواسطه اشتمال نماز است بر ذکر و در قرآن مجيد تقابل انداخته بين نماز و ذکر ميفرمايد وَ أَقِم‌ِ الصَّلاةَ إِن‌َّ الصَّلاةَ تَنهي عَن‌ِ الفَحشاءِ وَ المُنکَرِ وَ لَذِکرُ اللّه‌ِ أَکبَرُ- عنکبوت آيه 44- و بسيار از مؤمنين بالاخص انبياء و ائمه دائم الذکر بودند حتي در حال تخلّي که فرمود
و لذکر اللّه حسن في کل حال
و موقعي که اينکه اسبها را آوردند به نظر سليمان برسانند بسيار او را خوش آورد و توجه کرد و در اينکه حال از ذکر باز شد و اينکه را يک خطاء بزرگي ديد و غايت چيزي که بتوانيم بگوئيم يک ترک اولي بيشتر نبود با حفظ مقام عصمت که خطاء و اشتباه و نسيان در آنها نيست.